Sayfalar

21 Kasım 2006 Salı

PRAG II - TEREZİN'İN KÜÇÜK KALESİ - The Small Fortress of Terezin

Terezin'i Prag gezimizin en etkileyici, en unutulmaz anısı olarak hep hatırlayacağım. II. Dünya Savaşı'nda Gestapoların esirlerine ve elbetteki Yahudilere yaşattıklarının en acı yüzü ile karşılaştık burada. Belgesel ve filmlerden, kitaplardan öğrendiklerimiz ya da anladıklarımız, burada tanık olduklarımızla anlamını yitirdi. Yüreğimizi acıtan, boğazımıza yumruk yemiş gibi sarsan bir duygu bu. Burada yaşananların gerçek olduğuna, bir insanın bir diğerine bunları yapabildiğine inanmak mümkün değil. Terezin Kampı'nı gezerken Schindler'in Listesi filmi canlandı gözümde.

50-60 kişinin üstüste yaşadığı küçücük yığın hücreler, toplu mezarlar, karanlık hücreler, zavallı insanların hikayesini anlatan rehberler... Hücrelerin hemen yanında insanların kurşuna dizildiği idam alanı... Biraz ilerisinde mahkumlara işkence ile inşa ettirilen yüzme havuzu var. Bunu SS subayları ve ailelerinin eğlencesi için yapmışlar. SS'lerin sinema salonu da var... Yüreğimiz ağırlaşmış bir halde pek te konuşmadan ayrıldık kaleden.. Kalenin girişindeki 10 bin kadar mezarın bulunduğu ulusal mezarlıkta dua ettim.

Oradan yürüyerek 1,5 km ötedeki The Ghetto Museum'a gittik. Müze çok güzel planlanmış bir sergileme sistemine sahip. Kampta yaşayanların günlükleri, fotoğraf, resim, giysi, mektup, kimlik ve daha pek çok döküman vardı. Girişte kampta ölen 2 bin kadar çocuğun adının yer aldığı hol çok inciticiydi. Üst katta yer alan, çocukların kamp yaşamını anlatan sergi ve onların yaptığı resimler de öyle.. Beni derinden sarsan ve önünde dakikalarca kalakaldığım bir metin vardı. Özetle şöyleydi : "Kamp yaşamı en çok çocukları zorladı. Neden buraya getirildiklerini hiç anlamadılar. Her gün annelerine sordular... Neden buradayız, eve gitmek istiyorum... neden her yer kirli? neden bu siyah patatesi yemek zorundayım? süt, şeker, çikolata istiyorum... Anne beni bir şeyler ısırıyor, bu yatak çok pis kokuyor.." Bir anne olarak çocuğumu orada hayal etmeğe dahi dayanamadım... Bu çocuklardan 2 bin'i hiç bir zaman büyüyemedi...

Hiç yorum yok: