Sayfalar

2 Nisan 2007 Pazartesi

Büyüyünce bahçıvan olucam


Bahçe, çiçek merakım anneannemden sanırım. Gazeteden yaptığı külahlarda sakladığı sıra sıra çiçek tohumları, sabahtan akşama kadar tahta ve testerelerle imal ettiği bahçe mobilyaları ile tam bir bahçe tutukunuydu sevgili anneannem. Onu mutfaktan çok bahçede çiçeklerle uğraşırken ya da badana yaparken hatırlarım. Öyle incik boncuk ev işlerini pek sevmezdi rahmetli. Çok becerikli, zahmetli işleri seven bir tonton ihtiyardı. Onunla kasımpatı, hercai menekşe, açelya ektiğimiz günleri, gülleri, ortancaları çapaladığımız sabahları unutamam. Hele akşam üstü oldumu elimizde hortum, şıır şır sulardık koca bahçeyi. Parmağımı hortumun ortasına dayayıp, suyu fıskiye gibi yaptığımda keyfime diyecek olmazdı. Döne döne her karışını sulardık kocaman bahçenin.

Şimdi bir bahçem yok ama apartmanın girişindeki minik çiçek tarhını çaktırmadan sahiplendim. Bahardan başlayıp yaz sonuna kadar gidip gelip çiçekler alır ekerim bu bahçeye. Lavantalar, ericalar... Sitenin bahçıvanları asla ilişmezler bahçeme. Bora da minik yamağım elbette. Küçük küreği ile bir gayret kazar çiçek çukurlarını. Hiç sızlanmaz.

Teraslı bir ev alalım diye başının etini yiyorum eşimin. Sahile yakın, şöyle deniz manzaralı... Kocaman botanik bir park yapacağım terasa. Bahçe insanın zehrini alıyor. Ruhunu yumuşatıyor.

4 yorum:

miklagard dedi ki...

merhaba, bu yazıyı okurken benim de çocukluğumu anlatmış oldunuz. sizi ve oğlunuzu takipteyim. çünkü dünyadaki en önemli mesleğin iyi çocuk yetiştirmek olduğunu düşünüyorum. (buradaki iyi öncelikle yetiştirmeyi vurguluyor :) umarım istediğiniz gibi bir bahçeniz olur. benim de hayalim çiçekli ama minik bir çatı katı. kendimi buldum yazıda galiba :) o yüzden de çenem düştü. sevgiyle...

olmadık işler peşinde dedi ki...

Ortak hayalleri paylaştığın insanlarla buluşmak ne güzel... güzel yorumlarınız için çok teşekkür ederim.
Bizim çocukluğumuz, 70'ler ayrı bir güzeldi. Kısmen de olsa oğluma bunları yaşatmak istiyorum..

Hilal dedi ki...

sevgili OİP,
çocukluğum müstakil bir evde, harika komşular ve harika arkadaşlarla geçti. Babaannem ve büyükbabam bahçe ile srekli ilgilenir, her ikindin sulamalar olurdu bir onlardan bir benden.sararan yaprakları daha düşmeden çıkar koparırlardı, bahçelerine öyle özen gösterirlerdi ki. o bahçe sevgisi nedir çok iyi biliyorum ama işte sonunda apartman çocuğu olduk sanırım. umarım ilerde ekip dikeceğim minik de olsa şirin bir bahçem olur.. dediğin gibi toprak insanın zehrini de alır, dinlendirir de..

olmadık işler peşinde dedi ki...

HİLAL,
Umarım dileğin biran önce gerçekleşir. Ben de çok özlüyorum o günleri senin gibi. Bendeki bu geçmişe özlem yaşla mı ilgili, ruhla mı bilemedim gitti..
Sevgiler:))