Sayfalar

9 Temmuz 2007 Pazartesi

ANNE

30 Haziran, Cumartesi sabahı babamdan gelen telefonla dünya başımıza yıkıldı. Annem evimizde felç geçirmiş, ambulans ile hastaneye kaldırılmıştı. Nasıl yola çıkıp, gittiğimizi anlatamam. Onu kolunda serumlarla yatakta görene dek hastalandığına inanamadım.

Benim annem hayat dolu, cıvıl cıvıl, 1 dakika yerinde oturamayan, ilerlemiş yaşına rağmen her zaman bakımlı ve şık bir kadındır. Onu orada yatarken görmek anlatılmaz bir üzüntü. Nasıl ebeveynlerin gözünde evlat her zaman büyümeyen bir çocuk ise, çocukların gözünde de anne-baba her zaman çocuklarının sığındığı güvenli bir liman, onları sarıp, koruyan, sakınan güçlü bir çınardır. Böyle hastalanmak, elden ayaktan düşmek nasıl mümkün olur ki? Anneler hastalanmaz, anneler of demez...

O iyileşecek ve bunu atlatacak biliyorum. O öyle kolay teslim olanlardan değildir. Hayata tutunan ve asla kendini bırakmayan bir kadın olduğu için, verilen tedaviyi eksiksiz uyguluyor. Egzersiz yapmaya can atıyor. Hatta verilenin 2 katı egzersiz yaptırıyor.

Allah kimseye bu üzüntüyü yaşatmasın. Hiç bir evladı böyle çaresiz bırakmasın.

Bugün annemi İstanbul'a getiriyoruz, ona gelin yatağı gibi bir yatak hazırladık.
Rahatı için babam, abim, B. ve eşimle her türlü hazırlığı yaptık.

Canım annem, hemen iyileş. Seni evine yürüyerek yolcu edeceğim. Unutmadan sana yeni bir de ruj aldım.

2 yorum:

Ashley dedi ki...

Hayatta bi tek annem var, ona birşey olsun istemiyorum :((((

olmadık işler peşinde dedi ki...

Allah annene de sana da sağlık, mutluluk, huzur ve bol şans versin eşlicim... hayat önümüze güzel günler çıkarsın hep. bazı şeyler kader değil de ne?.. öpüyorum seni. sevgiler:)