Sayfalar

11 Kasım 2007 Pazar

Şeytanım sigara

- 2 gün oldu, ne güzel sigarayı bıraktım.
- Bıraktım deme.
- Ne zaman diyebilirim. Yani ne kadar geçince?
- Hiçbir zaman.
- !!?!!??

6 ay önce sigarayı bırakan eşim bu gerçeği yüzüme vurduğunda hayal kırıklığına uğradım. Ama haklıydı.
Her-an-tekrar-başlamak-mümkün.

16 yıldır sigara içiyorum.
Sadece 1,5 yıl ara verdim.
O da Bora'ya hamileliğim ve emzirme süresince.
9 aylık olduğunda anne sütünü kestim ve hemen sigaraya başladım.
Çünkü sigarayı ona zarar vermemek için bırakmıştım.

Geçen 29 Ekim akşamı, duştan sonra, tam 6 aydır dolapta bekleyen nikotin bantını çıkartıp sırtıma yapıştırdım.
Bir anda aniden karar verdim.
Oysa aynı gün marketten paket paket sigara almıştım.

Sigara içmeyi öyle çok seviyorum ki.
Ama boş. Hatta, boş, pis ve zararlı.
Yani akıllı işi değil.

Bu çok tuhaf bir duygu.
Sigarayı dudağına koyup yakacaksın.
Kimse bişi diyemez.
Sigara orda, çakmak orda ama yapmıyorsun.
Çok istediğin halde, aklından hiç çıkmadığı halde, yapmıyorsun.

Şeytan sürekli dürtüyor.
- Bir taneden bişi olmaz yaksana
- Aman canım, bi kaç nefes çekip atarsın.
Bütün gün bu pazarlıklar aklımda.

Aslında sigarayı bırakırken normal ortamının dışına çıkmalı insan, çünkü her an hatırlatan birşey var çevrede.
Arabaya bindin yak bi tane
Trafik sıkıştı yak bi tane
Kahve geldi, yemek bitti, makale yazarken, mutluluktan, kederden, içerken, toplantı arasında yak bi tane...

Mesela geçen hafta, yani bırakmamın ilk günlerinde Ankara'ya anneme gittim. Hastanede onunla kaldım. Ne yolculukta ne de orada hiç aklıma gelmedi.
Üstelik nikotin bantımı da unutmuştum. Ne zaman eve döndüm hemen aklıma geldi.

Aklımdan çıkması zaman alacak.
İstediği kadar şeytanlık yapsın.
Ben sigarayı bıraktım.
Umarım tekrar başlamam.
Umarım....

1 yorum:

karamelize dedi ki...

umarım başlamazsın,
şeytanının bacağını kırmak elinde, biraz sabır...