Sayfalar

17 Şubat 2013 Pazar

annelik ne biçim.....


Hayat...
İnsan durup düşününce inanamıyor.
Lise yıllarım, üniversite zamanlarım, evlilik, ilk işe girişim, ilk terfim...

Offf ne zamanlar, ne büyük olaylar, ne önemli roller. Her adımda dünyanın en önemli işini yaptığını sanmalar, kendini dünyanın merkezinde görmeler. Daha dün "mesele" olan şeyler bugün ne kadar küçük ve önemsiz gözüküyor buradan. Uçaktan şehirlere bakar gibi. Uzaklaştıkça minicik ve detaysız, herşey birbiriyle aynı...

Ah bu çocuklar... Bunlar hep güncel ve önemli...
Biliyor musunuz ne düşünüyorum bu aralar: gelecekte nasıl olacak ilişkimiz acaba? Bizi sevip sayacak, özleyecekler mi... Evlerine gidip kaldığımızda, bir çek-yatta iki geceliğine hani, gönül rahatlığıyla olabilecek miyiz orada?

Bugün öpüp koklamaya doyamadığım, koynumda kokusunu içime çektiğim, boynuma sokulup "seni çok seviyorum" diyen bu sıpalar, yarın kendi hayatının "esas adamı" olduğunda, bambaşka bir yaşama savrulduğunda biz nerede olacağız?

İçim burkuluyor ha, şimdiden özlüyorum deli deli...
Annelik ne biçim... Her şeye peşin peşin üzülmeli...
......

11 yorum:

Sittirella dedi ki...

Annelik duygusunu bilmiyorum canım benim.
Ama anne olan arkadaşlarımdan gördüğüm kadarıyla çok önemli, bambaşka, çok çok kuvvetli bir duygu olmalı.
Oğullarına bakıyorum...bir de onları yetiştirişine, onların üzerine titreyişine; bence peşin peşin üzülmeni gerektirecek bir durum yok ortada.
Kendi hayatlarının esas adamı olduklarında bile 'canım annem' dedikleri, sevdikleri anne olacaksın.
Ne güzel günlerini göreceksin onların, ne heyecanlarına, ne ergenlik deliliklerine tanık olacaksın :)
Dilerim; hayat sizi bir arada tutsun, uzak yerlere savurmasın.
Canım dostum, dünyanın en güzel annelerinden biri; kocaman öptüm seni.

Begüm dedi ki...

OIP'ciğim iş gelinlerde bitiyor. Mesela Çağan'ın evine yatıya gittiğinde bizim kız sana çekyat açarsa bacaklarını kırarım.

Defne Soysal dedi ki...

H.Cibranın dediği gibi onları biz dünyaya getirdik ama onlar bizim değil hayatın çocukları ve onları özgür bırakmalı ki kendi kanatlarıyla uçabilsinler. Benimkiler kanatlandı. Uçmayı deniyorlar, zaman zaman kanatları yorulsa da kendileri çaresine bakmalılar hayat zannettiklerinden daha acımasız ve inan bize hiç ihtiyaçları yok.

Asuman la dedi ki...

sana canıgönülden katılıyorum benimde 2 oğlum var ve bu düşünce benimde içimi kemiriyor bazen kız anneleri daha şanslı gibi bu konuda bizde birbirimize gideriz sık sık ne yapalım yaşasın blog kardeşliği :)

Benden Bizden dedi ki...

Ama bu çok hüzünlü oldu, çok bir derine indi, fazla geldi bünyeye pazartesi sabahı. Daha fazla yorum yapamıciim :P Öptüm!

yeliz dedi ki...

Geçenlerde benzer şeyler hissettim hatta korktum biraz büyüynce de sevecekler mi böyle? İlişkimiz böyle olacak mı yine diye.
Emek vermek gerek belki de...
Sevgiler

http://gununcorbasi.blogspot.com/2012/11/sevgi-emek-ister.html

Cocukla Cocuk dedi ki...

Off OİP, bunları düşününce bir hüzün kaplıyor içimi. Çocuklarımız iyi sağlıklı öncelikle. Ama onlarla uzaklaşmanın düşüncesi bile üzücü :(

mikla dedi ki...

anneler ve çocukları. hastalıklı bir ilişki bence. kısırdöngüler ile dolu.

o üzülüyor diye ben üzülüyorum. o da benim kendisi için üzüldüğümü farkedip buna üzülüyor.

sürekli acaba benim için ne düşünüyor? bu kararı aldım ama acaba o ne düşünür? acaba kaygılandı mı? üzüldü de bana mı çaktırmıyor kuşkuları.

küçücükken her aksam işten gelsin diye camın önünde beklemeler. ergen olduğunda gelsin de o akşam yemeği hazırlarken günü tüm ayrıntıları ile anlatayım demeler.

ama büyüdükçe başka şehre, yurtdışına yerleşirsem uzak kalırım, çok özlerim kaygısı ve bu kaygının verdiği ben hayatımı dolu dolu yaşayamayacak mıyım? başlıklı isyan duygusu .

belki de çocuklara bu kadar düşkün olmamak lazım. biraz daha bireysel ve özgür olmalılar yetiştirirken diye fikir yürütmeler.

annem hayatımdaki en önemli en muhteşem insan. hem arkadaş gibi hem de vıcık vıcık olmadan kurulmuş bir ilişki.

her zaman arkamda en büyük destekçim. hayattaki kararlarımı aldığımda ondan fiziksel olarak uzaklaşacağım için üzülse de bana arka çıkan insan.

bilemiyorum oip. bu konular her zaman hüzün dolu. cok düşünmemeye calışıp hayatı akışına bırakmak lazım sanırım. çünkü düşündükçe dallanıp budaklanıyor.

Tannesi Tanne Tanne Güzellik dedi ki...

Ahh be OİP, benim de zaman zaman düşünüp, hüzünlendiğim bir konudur bu.
Bugünler bir daha hiç geri gelmeyecek...
Çok içime dokundun. Kızımı hep böyle minnak olduğu günlerdeki gibi öpüp koklasam... :/

OiP dedi ki...

sittirellam,
bunlar da anneliğin romanti ya da arabesk tarafları. bazen vurup geçiyor, hayat işte her gün birbirini tutmuyor.
öperim canım benim

Begüm,
aslan dünürüm benim. senin kız yapmaz, yapsa da anasının tatlılığından bişey demem ben ona :))

Defne,
onların bize değil de bizim onlara ihtiyacımız var belki... son birkaç yılda yaşadıklarımdan biliyoru. ihtiyaç duyduğumuzda sevgiyle elimizi tutsunlar yeter. yolları açık olsun inşallah

Asuman,
valla artık şansım yok benim kız denemeye. ha yaşım elverseydi dakika düşünmezdim o ayrı :)

Benden Bizden,
çok arbesk yazmışım yahu, okuyunca bana da aynen öyle geldi:)

Yeliz &
Çocukla çocuk,
Tannesi,
emek, hayat, şanş.. bir sürü etken var. umarım uzak olmazlar, en sevdiklerim, canlarım onlar benim.
çok sevgiler


Mikla,
ben tam manasıyla çok "cool" bir annenin kızıyım. (bu "cool" lafının yerine tam ne uyar bilmiyorum, öyle yazmak istemezdim)
onu hem çok sevdim, hem hayran oldum, hem asla yüz göz olmadık ve tabi dip dibe. 17 yaşımdan beri ailemden uzak ve ayaklarım üzerindeyim. bana bu gücü ailem verdi ve hem yanımda hem mesafeli oldular, çünkü bana saygı duydular.

Şimdi aynı şeyi ben yapmaya çalışıyorum ve ama için için anlıyorum ki o cool'luk içte öyle değil.
anlatabildim mi?
yazsam hatta bunu... unutmamak için
sevgiler çok çokkkk

mikla dedi ki...

sevgili oip, sen icini ferah tut. cool bir anne oldugun icin (bunu o tatlı iki bıdıgın gun be gun gosterdikleri guzel gelisimden takip ederk anlıyoruz) eminim her sey olması gerektigi gibi en guzel sekilde gerceklesecek. son olarak benim de yasadıklarımı tam manasıyla yazıya doktugun icin eline saglık. sevgiler.